Asperger

 

Als ik aan dat wat ik heb denk,
denk ik niet aan mij.
Ik wil het niet weten of horen,
maak me alsjeblieft vrij.
Ik wil het niet hebben!
De schaamte komt terug.
Ik ga voor mezelf op de vlucht.

Ik wil het niet hebben,
want leuk is het niet.
Het is verstopte pijn,
die niemand ziet.
Ik wil er niet over praten,
het doet me te veel verdriet.
Ik schaam me te erg,
en dus vertel ik het niet!

Als ik eraan denk,
voel ik me verdrietig.
Ik wil het weg stoppen,
maar het lukt niet.
Ik voel me zo verschrikkelijk.
Ik voel alleen verdriet.
Maak me los van dat erge woord,
misschien ken je het wel niet.
Ik hoop niet dat iemand het hoort.
Ik zit in een kooi van verdriet.

Ik zoek de leuke dingen ervan op.
Maar wat als ik het vind.
Ik wil het gewoon niet hebben,
Is dat zo moeilijk?
Ik voel de tranen nu al lopen,
Maar niet van treur.
Ik denk dat ik bijzonder ben,
En in mijn leven komt weer kleur.

Schaamte is niet nodig,
Ik ben bijzonder, en vrij.
Want het woord Asperger,
is nu normaal voor mij.
Ik ben gewend, en ben niet boos.
Maar nu ben ik blij.
Ik weet het zeker dit ben ik,
En Asperger, dat hoort bij mij!

 

– anoniem, 11 jaar oud – met toestemming geplaatst –